In deze blog ga ik, Estrella, jullie een persoonlijk verhaal delen die ik tot dusver nog nooit eerder gedeeld heb. Niet omdat ik mij schaam vanwege de eetstoornis die ik heb gehad, maar omdat ik wilde wachten totdat ik er echt klaar voor was.

Laten we voordat we beginnen eerst even teruggaan naar nu precies 3 jaar geleden. Ik was op vakantie op Tenerife waar deze foto werd gemaakt:

Trots als ik was op mijn dunne benen, liep ik over straat met het gevoel dat ik top in mijn vel zat: ik had mijn gewicht en dagelijkse hoeveelheid calorieën die ik in mijn mond stopte onder controle, kreeg reacties op Instagram als ‘bodygoals’ en ‘ga zo door’ en ik ‘inspireerde’ mensen om ook gezonder te eten en meer te bewegen.

Als ik erop terugkijk kan ik eigenlijk niet begrijpen waar ik op dat moment trots op was. Ik zat namelijk allesbehalve lekker in mijn vel en kijkend naar de foto had ik ook niet bepaald trots moeten zijn op mijn dunne benen.

Ik woog op dat moment 59 kg, wat voor een meisje van 16 met een lengte van 186 extreem weinig is. Maar wat niet zo gek was aangezien ik bij iedere hap die ik in mijn mond stopte nadacht over hoeveel calorieën er wel niet inzaten, cardio mijn bff was en ik een ijsje als ‘dat ga ik nooit meer eten’ bestempelde.

VERSTOORD VOEDINGSPATROON

Om mezelf te bestempelen met ‘eetstoornis’, heb ik nooit prettig gevonden (en ik denk dat, als jij een verstoord voedingspatroon hebt, dit ook niet prettig vindt). Ik vind ook eigenlijk dat we het niet zo moeten noemen, want laten we eerlijk zijn: niemand vind het leuk om daarmee bestempeld te worden. Een verstoord voedingspatroon is in mijn ogen beter. Want dat was wat ik had.

Het begon allemaal op de middelbare school waar ik onzeker was over mijn lichaam. Dik was ik zeker niet hoor, maar er mochten best wat kilootjes af vond ik zelf.

En dus begon ik met het letten op mijn voeding: ik startte de dag met 2 crackers met jam, nam keurig 2 boterhammen met kipfilet mee naar school en at tijdens het avondeten zo min mogelijk (het liefst alleen de groente en een stukje kip of vis). Keurig netjes en helemaal healthy in mijn ogen.

Snacks had ik niet nodig, want als je wilt afvallen, moet je nou eenmaal hongerlijden. Althans, dat was toen mijn waarheid (inmiddels weet ik wel beter).

Naast het verstoorde eetpatroon wat ik toen aanhield, besloot ik naast mijn 3 intensieve sessies synchroonzwemmen in de week ook iedere middag na school een uur op de crosstrainer te gaan staan. ‘Elke verbrandde calorie is er tenslotte één!’ Uhu…

Zo gezegd, zo gedaan. Ik verloor binnen enkele weken flink wat kilo’s en zag dat ik steeds dunner werd. Ik begon mezelf langzaam te accepteren en zag dat ook mijn volgers (wat er toen een stuk of 1000 waren) het ook mooi vonden. Althans daar leek het op. Reacties als ‘bodygoals’, ‘ga zo door’ en ‘wat zie je er goed uit’, vlogen dagelijks op m’n beeldscherm voorbij.

 Het gevolg? Ik ging door, had geen flauw idee dat ik allesbehalve gezond bezig was en wilde niet dat ik niet meer ongesteld werd, ik eigenlijk te dun was en mijn lage energielevel (5 minuten fietsen was me eigenlijk al teveel) hiermee te maken had.

HET OMSLAGMOMENT

Jordy, die inmiddels allang door had waar ik mee bezig was (zo dun mogelijk worden), gaf mij op de vakantie op Tenerife het wijze advies om eens een krachttraining met hem mee te doen in plaats van als een gek op een crosstrainer te staan.

Ik besloot het gewoon eens te proberen en het beviel me beter dan gedacht. Ik begon mijzelf die vakantie langzaam maar zeker te beseffen dat ik mijn lichaam aan het kapot maken was met de levensstijl die ik toen hanteerde.

Op Instagram begon inmiddels de ‘ronde billen-trend’ langzaam op te komen en dat motiveerde mij om na de vakantie direct een abonnement bij de sportschool te nemen en mijn doel te veranderen: van te dun en een verstoord voedingspatroon met bottige rondingen in mijn broek naar een gespierd lichaam en een gezond voedingspatroon met ronde gevormde billen in mijn broek.

Dat ik mijn eten hiervoor aan moest passen om dit doel te bereiken, ontdekte ik al vrij snel. Op dagen dat ik weinig at (net als voorheen), had ik namelijk veel minder energie en kracht in de sportschool dan op dagen dat ik meer at.

En aangezien meer kracht zwaardere gewichten en dus grotere billen betekent, wist ik niet hoe snel ik meer moest gaan eten.

PROGRESSIE EN TEGENSLAGEN

De 2 crackers met jam werden een grote bak havermout met banaan en pindakaas, de 2 boterhammen voor lunch werden een grote pastasalade met alles erop en eraan en tijdens het avondeten was ik de eerste die de aardappeltjes of rijst op mijn bord schepte. ‘Ik heb het nodig, want ik moet nog groeien’, was een veelvoorkomende zin in die periode.

Naast deze maaltijden voegde ik dagelijks 3 snacks toe: fruit, noten, rijstwafels, kwark, yoghurt, boterhammen etc.

Het klinkt nu misschien alsof het ineens allemaal vanzelf ging, maar dat is allesbehalve waar hoor.

Ik stond namelijk wel iedere avond twijfelend voor de spiegel naar mezelf te kijken. Ik werd weer wat voller wat betekende dat ook m’n botten weer langzaam verdwenen. Super goed natuurlijk, maar dat was voor mijn hoofd nog wel even anders.

Gelukkig was Jordy in die tijd een soort coach voor me en wees hij me erop als ik weer wat minder ging eten (hij heeft echt alles door).

Na een halfjaar dit te hebben doorgezet met ups en downs, was ik eindelijk 100% bekeerd tot het ‘aankomproces’. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal stond ik nu volledig achter wat ik deed.

Ik kreeg weer meer energie, mijn trainingen gingen steeds beter en ook mijn menstruatie kwam weer terug. Vanaf dat moment wist ik het zeker: ik zit weer op de goede weg!

Het halfjaar daarna heb ik het hier bovenstaande doorgezet en kroop ik langzaam wat kilo’s spiermassa (en uiteraard wat vet) omhoog. Toen was ik klaar voor de volgende stap: BULKEN.

Sinds dat moment heb ik eigenlijk verschillende periodes gehad: ik heb mijn calorieën geteld (maar wel op een juiste en vooral niet obsessieve manier), ik heb gebulkt, ge-cut en gewoon op onderhoudsniveau gezeten om lekker in me vel te zitten.

Ik ben dan ook van 59 naar 70 (na het bulken) naar 66 (na het cutten) naar 78 (na de tweede keer bulken) en inmiddels weer naar 73 kilo (na de tweede keer cutten) gegaan.

verstoord voedingspatroon

WAT NU?

Nu zit ik op het punt dat ik meer dan tevreden ben met hoe ik eruitzie. Ik verplicht mijzelf dan ook absoluut niet meer om een minimaal aantal keer per week te trainen en ook heb ik geen flauw idee hoeveel calorieën ik op dit moment precies binnenkrijg. Ik eet op gevoel, train wanneer ik kan en zin heb (meestal 3 à 4 keer per week volgens een upper lower split) en voel me het beste tot nu toe! Bulken of cutten laat ik nu ook even voor wat het is. Gebalanceerd leven, dat is wat mijn levensstijl nu het beste omschrijft.

Het allerfijnste vind ik dat ik de afgelopen 2 jaar, sinds ik mijn verstoorde eetpatroon overwonnen heb, gewoon echt genoten heb van al het eten dat ik in mijn mond heb gestopt. Of dit nou een bord sla of een caramel frappuccino met slagroom was, ik genoot er 100% van.

COACHING

Inmiddels heb ik al tientallen meiden door heel Nederland geholpen met hetzelfde proces. Ik weet door mijn eigen ervaring precies waar je tegenaan loopt en wat er allemaal in je hoofd omgaat.

Dit maakt het coachen voor mij niet alleen makkelijker, maar ook vooral leuker. Ik zie de meiden namelijk stuk voor stuk opknappen en trots zijn op hun eigen lichamen, precies op de manier hoe ik dat ook ervaren heb.

Die lach op hun gezicht en de mooie gesprekken over de strijd die zij, net als mij, winnen tegen een verstoord eetpatroon geven mij ontzettend veel voldoening.

Ik hoop dan ook dat ik de rest van mijn leven hiermee door mag en kan gaan.

Mocht jij nu denken; hé, dat klinkt echt als iets wat ik ook nodig heb, stuur mij dan vooral even een berichtje (estrella@jorellafit.nl). Hoe meer meiden, of jongens, ik kan helpen met het winnen van deze strijd, hoe beter, want ook ik weet hoe vervelend het is als je worstelt met een verstoord eetpatroon.

En vergeet niet; elke dag is er één en daar moet je van genieten. Laten we daarom samen zo snel mogelijk de strijd aangaan en deze overwinnen, zodat ook jij van alles in het leven (met de juiste balans) kunt genieten!

Aangezien het een gevoelig onderwerp is, sta ik er ook open voor een (vrijblijvend) skypegesprek. Mocht dit je wat lijken, laat het me dan vooral weten! Mijn handen jeuken om ook jou te helpen!

Geschreven door:

Estrella van Toor

Ik ben de mede-oprichter van Jorellafit en ik wil graag zoveel mogelijk mensen helpen bij het behalen van zijn/haar doelen. Wil je iets aan mij kwijt of heb je een bepaalde vraag? Ik beantwoord deze graag persoonlijk!

estrella van toor
  • Poeh, heftig en helaas herkenbaar. Jammer dat ik er nog niet vanaf ben. Nu wel met gezond gewicht maar met een “wiebelende mindset”. Leef inmiddels langer met een verstoord eetpatroon dan zonder. Maar er zit vooruitgang in!

    • Hi, wat vervelend om te horen dat je je in het verhaal herkent, maar wat goed dat het al stukken beter gaat! In de fase waarin jij je bevindt, heb ik ook een periode gezeten. Ook die periode is lastig omdat je aan de ene kant beseft en weet dat het anders moet, maar aan de andere kant iets je wel tegenhoudt.

      In die periode moest ik zelf echt ontdekken dat er inderdaad niks negatiefs met mijn lichaam lichaam gebeurde. Sterker nog, door meer eten (af en toe ook gewoon bewerkte producten), kreeg ik alleen maar meer energie en gingen mijn trainingen steeds beter!

      Ik weet zeker dat ook jij deze periode gaat overwinnen!! Mocht je hier toch nog vragen over hebben, dan kan je me altijd even mailen (estrella@jorellafit.nl).

      Liefs,
      Estrella

  • Bij een eetstoornis heb je echt professionele hulp nodig! Raad iedereen om in behandeling te gaan.

    Meiden met een eetprobleem hebben echt meer hulp nodig! ( spreek uit ervaring) Omdat het hebben van eetprobleem veelal niet om het eten gaat!

    • Hi, dat wordt inderdaad vaak gezegd, maar wat uit mijn ervaring is gebleken, is dat meiden die bij een kliniek lopen er echt niet altijd bovenop komen (omdat in hun geval er alleen verteld werd dat ze meer moesten eten om tot een bepaald gewicht te komen, zonder enige verdere uitleg over voeding). Ik heb meiden behandeld die de kliniek bijvoorbeeld zat waren en toe waren aan echte verbetering. Uiteindelijk is het mij, mede door mijn eigen ervaringen (vooral mentaal inderdaad), gelukt om deze meiden de strijd te laten winnen. En tuurlijk zal professionele hulp voor veel meiden ook helpen, maar naar mijn mening is dit niet voor iedereen het geval.

      Daarnaast wil ik nog even zeggen dat ik het vervelend vind dat je ook last heb gehad van eetproblemen, hopelijk heb je de eetstoornis overwonnen! 🙂 Zo niet, dan weet ik vast en zeker dat jij er ook weer 100% bovenop komt, daar heb ik alle vertrouwen in!

      Liefs, Estrella

  • Dit vind ik misschien wel een van jullie beste posts – en er zijn er al heel veel goeie gepasseerd, dus dat wil wat zeggen 🙂 Alle respect voor Estrella vanwege je mentale kracht en doorzettingsvermogen! En Jordy: jij bent volgens mij gewoon een topbroer. 🙂

    • Hi Mathilde,

      Bedankt voor je lieve reactie! Dat vinden we super leuk om te horen!! 🙂
      Jordy is inderdaad een topbroer, hihi!

      Liefs,
      Estrella

  • Super herkenbaar inderdaad, ik zelf struggle nog steeds een beetje en heb de balans nog niet gevonden. Maar als ik jouw verhaal lees, heb ik er vertrouwen in dat het mij ook wel goed komt 🙂
    Het kost gewoon even tijd.

    • Hi Renee,

      Het kost inderdaad wat tijd en het is ook een kwestie van ontdekken dat je lichaam inderdaad niet in negatieve zin verandert als je meer gaat eten! Ik weet ook zeker dat het bij jou goed gaat komen!! 🙂

      Veel liefs,
      Estrella

    • Vervelend om te horen! Het coachen is niet vrijblijvend, we hebben hiervoor een lifestyle traject van 4 maanden. Vragen stellen kan natuurlijk altijd!! 🙂

  • Oh het lijkt mij heel fijn om er ook weer wat voller uit te zien, maar mentaal blijft het blokkeren in mijn hoofd. Ik heb al 5 keer hulp gehad bij verschillende personen, maar ik blijf te licht en ook mijn menstruatie blijft al een jaar uit. Het allervervelendst vind ik het echter voor mijn vriend. Hij heeft zo veel last van mijn obsessieve gedrag.

    • Jaa het is inderdaad een hele klus om mentaal die knop om te kunnen zetten. ‘Ontdekken door doen’ is echt mijn motto geworden! Toen ik namelijk ontdekte dat ik niet dikker werd van meer eten en me er juist alleen maar beter door ging voelen, kon ik de knop omzetten!

  • >